TOKYO H!P TRIP (4)

posted on 16 Sep 2010 18:57 by 3mpty2

 

2 พฤษภาคม

 

เมื่อวานไปเจอกับอะไรมาไม่รู้ตั้งมากมาย ที่ทำให้ต้องเก็บกลับมานอนคิด

 

นี่เรามาทำอะไรที่นี่เนี่ย.. เรากำลังทำอะไรอยู่ ?

แล้วเธอล่ะทำอะไรอยู่.. เธอพอใจให้มันเป็นแบบนี้ใช่มั้ย ?

.. คงจะใช่ .. ถ้าไม่มีความสุขก็คงไม่ทนยืนอยู่ตรงนี้ถึง 8 ปีหรอกเนอะ

 

หลับไป และตื่นเช้ามาทั้งๆ ที่ยังไม่ได้คำตอบเหมือนกันว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่..

รู้แต่ว่ามีความสุขที่ได้ทำ ทำแล้วมีความสุข และตอนนี้อยากจะทำต่อไป

ก็เท่านั้น

 

เช้านี้กินมาม่า ก่อนออกจากที่พักแม่หนวดก็ให้แอปเปิ้ลมาลูกนึง (ทำไม?)

หรือเพราะรู้ว่าเราไม่ค่อยได้กินอะไร ??   น่าสงสารตัวเอง มานี่ไม่เคยได้สารอาหารครบ 3 มื้อ โฮ

 

วันนี้เรามุ่งหน้าสู่เกาะที่ถมขึ้นมาจากขยะนามว่า Odaiba เช่นเดิม

ตารางขึ้นโชว์ของวันนี้คือ

11.00~11.50 ℃-ute , S/mileage , Hello Pro Egg

15.00~15.30 ℃-ute , Hello Pro Egg

โอ๊ะ โอ.. ℃-ute ขึ้น 2 รอบซะด้วยแต่เสียดายอยู่ดูไม่ได้เพราะวันนี้ก็ต้องไปดูคอน Berryz工房

ตามสเต็ปเดิมๆ

 

วันนี้ก็ไปปักหลักอยู่ตรงบันไดที่เดิม และไม่เจอคนรู้จักแต่อย่างใด

℃-ute ขึ้นวงสุดท้ายเหมือนเดิมโชว์ Campus Life กับอีกเพลงนึงซึ่งจำไม่ได้แล้ว

นอกจากนั้นยังมีประชาสัมพันธ์เล็กๆ ว่าพวกเธอได้เซ็นลายเซ็นทิ้งไว้ในชามราเมงจำนวนหนึ่ง

ซึ่งไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปตกอยู่ที่ร้านไหน บูทไหนมั่ง

ขอเชิญแฟนๆ ทุกคนไปชิมราเมง พร้อมร่วมลุ้นลายเซ็นกันได้นะคะ จุ๊บๆ

เอ่อ.. เดินไปโฉบๆ ดูแล้วขอผ่านล่ะกัน กระเป๋าตังไม่เอื้ออำนวยและความเป็นไปได้นั้นน้อยมาก

 

ก่อนออกจากงาน โทรหามายนิดนึงคอนเฟิร์มเรื่องตั๋ว

มายบอกว่าให้เบอร์คนขายไปแล้ว รอเค้าโทรมาได้เลยจ้า

me/เปิดกระเป๋าตังดู ถ้าจ่ายตั๋วคอนรอบนี้ไป หลังจากนี้คงไม่ได้ทำอะไรต่อแน่ๆ

เอาไงดี.. เบี้ยวเค้าแล้วดู ℃-ute ที่นี่ต่อดีป่าว..

จะบ้าเรอะทำแบบนั้นได้ไง ไร้ความผิดชอบสุดๆ เลิกคิดไปเลยนะแกร์

เออๆ ไปก็ไป ไปหากิตัน

 

จะบอกว่าตัวเองงั่งมากเลย คือถ้าจะไปสถานีรถไฟ Daiba ต้องเดินขึ้นบันไดไปยังทางเชื่อมช่ายม่ะ

แต่ตอนนั้นอารมณ์เมื่อยขามากกกกกกกก แล้วก็คิดว่าสถานี Odaiba Kaihinkoen มันอยู่ตรงนี้เอง

มองไปยังเห็นเลย เดินไปไม่นานก็คงถึง

คิดว่านอกจากจะไปขึ้นบันไดเลื่อนที่นั่นแล้ว ยังประหยัดตังอีกตั้งสถานีนึงแหนะ เดินเลยล่ะกัน

 

ไปถึงปรากฏว่าไกลค่ะ หมดพลังงานไปพอสมควร อีกทั้งราคายังเท่ากับเดินทางจากสถานี Daiba ด้วย

อ้ากกกกก เป็นไงล่ะ เสียเวลา แถมเสียขาอีก อยากขี้เกียจขึ้นบันไดนักเป็นไงล่ะ

 

ด้วยประการฉะนี้เราก็เลยมาถึง Nakano Sunplaza ตอนเกือบๆ 13:00

ซึ่งใกล้จะถึงเวลาที่ประตูฮอล์จะเปิดแล้ว ..มาสายขนาดนี้คนขายตั๋วยังไม่เห็นโทรตามเลยแฮะ

ก็เดินวนๆ อยู่ตรงลานหน้า Nakano Sunplaza นั่นแหละ

สอดสายตามองหาคนที่คิดว่าใช่ (อร๊าย) พลางโทรหามายไปด้วย แต่มายไม่รับโทรศัพท์แฮะ

ระหว่างนั้นก็เลยได้สังเกตว่าหน้าฮอล์จะมีคนนำแฟ้มสุ่มสาวๆ มาวางเรียงกับพื้นอยู่เป็นหย่อมๆ

แอบดูก็รู้ว่าเป็นการเทรดแฟ้มสุ่มกันนั่นเอง แต่ดูเหมือนจะไม่แลกกันง่ายๆ แฮะ

อยากได้ใบไหนก็เอาเลย อย่างนี้ไม่ใช่ ต้องเจรจาต่อรองกันพอสมควร และมีการปฎิเสธด้วย

 

กลับมาที่เรื่องของตัวเอง เดินไปเดินมาจนใกล้เวลา 14:00 คอนกำลังจะเริ่ม

มีสต๊าฟชายคนนึงเดินถือโทรโข่งมายืนตรงลานแล้วก็ประกาศว่า "คอนเสิร์ตกำลังเริ่มในอีกไม่นานนี้แล้วครับ"

พูดซ้ำไปซ้ำมา  ยิ่งพูดมากก็ยิ่งทำให้ใจเราร้อนรน โอตะก็ทยอยเข้าฮอล์กันไปเกือบหมดแล้ว

ตกลงมันจะมามั้ยฟร่ะไอ้คนขายตั๋ววววววว

โทรหามายก็ไม่รับ เอาไงดีๆๆๆ คิดในใจ กุวิ่งไปซื้อตั๋วที่ Harajuku ดีมั้ยเนี่ย หรือว่าจะกลับไปที่ Odaiba ดี

แต่ไม่ดีมั้ง ดูไร้ความรับผิดชอบไปหน่อย ยังไงเดี๋ยวเค้าก็มาเองแหละ มองโลกในแง่ดี (สุดๆ)

 

จนกระทั่งประตูฮอล์ปิด คอนเริ่มแล้ว รู้สึกได้เลยว่าสาวๆ อยู่ในนั้น แต่น่าเสียดายที่เข้าไปไม่ได้..

เราเลิกโทรหามาย ยังไงก็ไม่ได้ดูแล้วนิ ช่างเหอะ ไม่อยากรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

ว่าแต่ หลังจากนี้เอาไงดี .. พลันสายตาก็มองไปเห็นเนกิสกำลังเดินมา

ก็เลยตามเนกิสไปหาเบ๊นซ์ love_mibi ซึ่งนั่งอยู่ตรงม้านั่งไม่ไกล

เบ็นซ์กับเนกิสบอกว่ามานั่งรอดูรอบค่ำน่ะ (เนกิสมาเพราะวันนี้ S/mileage มาเต้นเปิดคอน )

สักพักพี่วอยกับพวก รวมถึงพี่เซฟี่กับมดแหวนก็มาสมทบ

ถามพี่วอยว่าตอนนี้จะไปหาตั๋วได้จากที่ไหนมั่ง พี่วอยบอกว่ายากุซ่ากับตรงอินฟอร์เมชั่นในตึก

แล้วก็บอกอีกว่าเคยซื้อจากอินฟอร์เมชั่นแล้ว ได้ที่นั่งแถวหลังๆ เลย ทำเลไม่ดี

แล้วก็คุยเรื่องยากุซ่ากันต่อ ระหว่างนั้นเราก็เอาแอปเปิ้ลที่แม่หนวดให้มากินเป็นมื้อเที่ยง (?)

ตบท้ายด้วยนมรสกาแฟ (ไม่อร่อย) ที่ซื้อในสถานีก่อนมานี่

 

ระหว่างนั้นก็นั่งคุยกันไปเรื่อยเปื่อย โดนเบนซ์มัดมือชกขายแฟ้มสุ่มรี่จังให้ด้วย

โดนไป 500JPY   555 แต่เบ็นซ์บอกว่าเดี๋ยวพาไปแลกเป็นแฟ้มกิ ไม่ต้องห่วง

ทั้งที่คิดว่าเป็นรี่จัง จะไปแลกกิมาคงเป็นเรื่องง่าย แต่ก็ดูไม่ง่ายแฮะเห็นเบ็นซ์เจรจาสักพัก แต่ในที่สุดก็ได้มา

ระหว่างนั่งว่างๆ พี่เซฟี่เกิดอาการอยากซื้อแฟ้มสุ่มขึ้นมา ก็เลยเดินตามพี่เค้าไปดูตรงบูทขายของซะหน่อย

คือดูคอนมา 3 รอบแล้วเพิ่งเฉียดมาดูตรงบูทขายของครั้งแรก

ก็เหมือนเดิมยังไม่มีอะไรถูกใจและงบน้อย เลยไม่ได้ซื้อ เค้าขอโทษ

กลับมานั่งรากงอกตรงม้านั่งอีกครั้ง แถวๆ นี้ก็มีโอตะที่รอดูรอบค่ำอย่างเดียวอยู่พอสมควร

อีตากางเกงในเขียวเมื่อวานก็นอนแฮงค์อยู่ไม่ไกล สมน้ำหน้านัก ..

 

จนในทีสุด 2 ชั่วโมงผ่านไป คอนจบโอตะก็ทยอยออกมาจากฮอล์ทำให้ลานกลับมาคึกคักอีกครั้ง

ได้เจอพี่ตุ๊ก Mochi กับน้องชายด้วย ถ้าจำไม่ผิดพี่เค้าจะมาถึงตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

คุยกันแป๊บนึงก่อนพี่เค้าจะขอตัวไปที่อื่น เพราะไม่ได้ดูคอนรอบค่ำ แล้วพี่ตุ๊กก็ฝากให้ขอที่อยู่ทาจิม่าซังด้วย

เพราะ DVD ที่เอามาจากไทย แจกโอตะคนอื่นไปหมดแล้ว ยังไม่ทันให้ทาจิม่าซัง

พอพี่ตุ๊กไปสักพักทาจิม่าซังก็เดินมาหา (อ้าว..) เค้าเอารูปกิตันไซส์ A4 มาให้ปึกนึงแล้วบอกว่า

ฝากแจกแฟนๆ ที่ไทยด้วย แล้วก็ถามหาพี่ตุ๊ก (เง้อ) ก็เลยบอกว่าไปเค้าไปแล่ว DVD ก็หมดแล่ว

ก็จะขอที่อยู่เค้าแต่กลับนึกคำไม่ออก โง่เลย..

ตอนแรกพูดว่า Shucchou แปลว่า การไปทำงานนอกสถานที่ ( จริงๆ ต้องพูดว่า Juusho ) 

ทาจิม่าซังก็งงสิคะ ก็เลยบอกไปว่าแอดเดรส เค้าก็ถามว่าเมลล์แอดเดรสหรอ

ไม่ใช่ค่ะ แอดเดรสของบ้าน เป็นอันเข้าใจกัน.. อู้ว  หลังจากนั้นเค้าก็ขอตัวไป

 

และในที่สุดเราก็ได้เข้าไปดูคอนรอบค่ำเย้ๆ ฝากกระเป๋าไว้กับพี่เซฟี่ เพราะเค้าไม่ได้เข้าด้วย

แล้วเราก็เดินตัวปลิวเข้าฮอล์ ที่นั่งแถว 8 เบอร์ 38 ที่ซื้อมาจากร้านตั๋วเมื่อวานทำเลไม่ดีเท่าไหร่

แหงสิโดนบัง แถมโอตะข้างๆ ก็ยังน่ากลัวเหมือนเดิม คือเฮียแกจะตะโกนเรียกรี่จังด้วยเสียบแหบๆ ตลอดเวลา..

สักพักน้องๆ S/mileage ก็ขึ้นมาโชว์ 2 เพลง ก่อนที่คอนจริงจะเริ่ม

กิจ๋า ก็ยังน่ารักเหมือมเดิมเลยจ้าา

 

ออกมาจากคอนก็ไปกินข้าวกับพวกพี่วอย พี่เซฟี่ และมีเบ็นซ์เพิ่มมาอีกคน

เป็นครั้งที่ 2 ในรอบ 4 วันที่ได้เข้าร้านอาหาร โฮ  เรากินข้าวหน้าหมูทอด 460JPY

ขั้นตอนการเข้าร้านฟาสต์ฟู๊ดแบบนี้ไม่ยาก ก็เลือกเมนู ติ๊กต่อกๆๆ เลือกได้แล้วก็ใส่เงินเข้าไปใน

เครื่องอัตโนมัติหน้าร้าน(หรือบางที่ก็อยู่ในร้าน) กดเลือกเมนูแล้วจะมีตั๋วใบเล็กๆ แล้วก็เงินทอนออกมา

ได้ตั๋วแล้วก็เอาไปยื่นให้พนักงานในร้าน(หรือคนที่ทำครัวอยู่ในเคาน์เตอร์)

ร้านที่ไปกินนี่ต้องกดน้ำกินเองด้วย(บางร้านมีคนเสริฟให้)

สักพักพ่อครัวก็จะเรียกให้ไปรับอาหารที่สั่ง(หรือบางร้านเค้าก็เอามาเสริฟให้อ่ะนะ) พร้อมกับซุปมิโสะ

ซึ่งเป็นเครื่องเคียงสำคัญที่จะมีให้ทุกๆ ร้าน

ร้านพวกนี้ส่วนใหญ่จะเป็นในลักษณะเคาน์เตอร์ล้อมครัวมากกว่า และลูกค้าส่วนใหญ่จะเป็นผู้ชาย

ก็ร้านแคบๆ อาหารราคาถูก รีบกิน รีบไปอ่ะนะ

 

กินเสร็จแล้วพี่วอยและพวกก็พาไปเยี่ยมชมบริเวณ Nakano นี้แหละ จะเรียกไงดี ..เป็นห้างล่ะมั้ง

ร้านที่ไปดูขายของเกี่ยวกับไอดอลทั้งหลายแหล่โดยเฉพาะสาขานี้(อยู่ชั้น 3) จะเน้นไปที่นิตยสาร และพีบี

ส่วนอีกสาขา(ที่ชั้น 2) จะเน้นรูป และก็ไอเทมต่างๆ

 

เสร็จแล้วก็กลับพี่พักกันโดยมีเบนซ์มาร่วมวงด้วย คึกคัก เฮฮา จ้อภาษาไทยกันตลอดทาง

คืนนี้มีโปรแกรมจะดู DVD Mag 20 ของ Berryz工房 แผ่นใหม่แกะกล่องกัน

ลงรถที่สถานี Asakusa พี่วอยพาเดินทางลัดที่เราไม่เคยใช้ แล้วก็พาเข้า Lawson 100 Yen

ร้านสะดวกซื้อที่ขายทุกอย่างในราคา 100JPY ( รวมภาษีเป็น 105JPY ) ที่อยู่ใกล้ที่พักมากๆๆๆ แต่เราเพิ่งรู้..

ซื้อชานมกล่องยี่ห้อ Lipton มาลิ้มชิมรส .. ใหญ่ และอร่อย หอมดีด้วย

 

ดู DVD Mag กันรู้เรื่องมั่งไม่รู้เรื่องมั่ง แต่ทุกคนต่างถูกใจตอนที่บิมันโดนเอาคืนในบ้านผีสิง ฮา..

แต่ดูจบยังไม่หายอยาก เลยมีการเอาคอน Wonderful Hearts ที่ใครสักคนซื้อติดมา มาดูกันต่อด้วย

ก่อนจะแยกย้ายกันไป

 

 

 

PS. คืนนี้ผู้โชคดีที่ต้องมานอนห้องเราและสองแม่ลูกคือพี่วอยแหละ (คืนก่อนๆ เป็นชาวต่างชาติ)

รู้สึกเพราะห้องรวมข้างบนมันจะเต็ม พี่เค้าเลยโดนย้ายมาอยู่ข้างล่างแทน

Comment

Comment:

Tweet

ย้อนมาเม้นให้ครบแล้ว ~

เมื่อได้อ่าน4ตอนแรกจบ ว่าจะเม้นอยู่ว่า จากที่ตอนกลับมาใหม่ๆไม่ได้เขียน พอได้เขียนขึ้นมาทีแล้ว ติดลมเขียนยาวเลยนะ
แต่พอจบตอนของวันที่4แล้ว คราวนี้เว้นไปนานเลย....

ประสบการณ์เวลาเราพบเจอคนญี่ปุ่นทั่วไปก็อาจจะแบบนึง
พอได้เห็นในด้านของความเป็นโอตาคุของคนกลุ่มนึงแล้ว ก็ดูจะเป็นอารมณ์ที่แตกต่างออกไปจากสังคมปกตินะ
surprised smile

#4 By Baria V (182.52.93.58) on 2010-10-29 19:00

โห เอ็มมี่ มาเม้นถึงนี่ยังยาวได้อีก
cry

เหมือนกับเคยอ่านมาแล้ว(?)
ยังไงก็อิจฉา อยากไปดูมั่ง หุๆ

#3 By momoreawta on 2010-09-30 21:50

สวัสดี พี่น้องเพื่อนหมี
ฉันขอเข้ามาเยี่ยมก่อน เดี๋ยวค่อยเข้ามาอ่านหลังอาทิตย์นรกนี้ผ่านพ้นไป
ตอนนี้รู้สึกบ้า(เพราะ)งาน เลยป่วนบล็อกคนอื่นเล่น
ฉันเหลืออีก 6 งานครึ่ง ต้องส่งวันพุธ ช่วยฉันทำหน่อยสิ
TT_________________________TT
ฮืออออออออออออออ
55 กร๊ากกกกกกกกกกกก
sad smileอนาถตัวเอง

#2 By Sweet Blu3* on 2010-09-20 04:55

ความรับผิดชอบ มาพร้อมกับภาระที่ยิ่งใหญ่เสมอ
ไม่ใครก็ใครที่จะต้องแบกรับมัน╮(╯_╰)╭
ในกรณีน้องเอ็ม ถ้าคนขายตั๋วติดต่อมา
หรือว่าใครก็ตามที่ควรรับสาย
อย่างน้อยๆ น้องก็จะได้รู้ว่า ได้หรือไม่ได้ตั๋วกันแน่
จะได้นำไปสู่เวลาในการตัดสินใจต่อไป
ว่าจะไปหาซื้อต่อหรือไม่

นี่ต้องมานั่งรอ (ノω-ヾ)
ด้วยหวังว่าจะได้เข้าไปแม้จะแกลบก็ตามขนาดนี้
จนประตูมันปิด จนการแสดงเริ่มขึ้น
(คนอ่าน)มันเสียความรู้สึกสุดๆ
อย่างน้อยๆน่าจะได้เลือกบ้าง
อย่างน้อยๆก็น่าจะบอกให้รู้บ้าง =\"=

ถือเสียว่าเป็นประสบการณ์ชีวิตอีกหนึ่งหน้ากระดาษ
ที่น่าเก็บเอาไว้เตือนใจเรา อย่างน้อยๆ
ก็จะได้รู้ว่าไม่ควรทำกับใครแบบนี้
เพราะเขาคนนั้นคงจะเสียความรู้สึกเหมือนๆกับ
ที่เธอเจอมา ล่ะนะ ( ̄︶ ̄)

ทาจิม่าซัง ใจดีสุดๆ >< เจอเมื่อไหร่
จะเอาแคปหมูไปฝาก(เหี่ยวหมดถุงซะมั้งแกXD)
งั้นขนมโมจิ ของดี จ. นว. ก็ได้ :P

แมก+คอนรอบดึกนี่ท่าจะม่วนอ่ะน่อออ =u=

ขอบคุณสำหรับประสบการณ์ที่แบ่งปันกันอีกหนึ่งวัน
แล้วจะรออ่านวันต่อๆไปนะจ๊ะ thank yousurprised smile

#1 By emmemi (124.157.211.26) on 2010-09-16 22:15